Hæ, þetta er Brad Silberling og ég ætla að fylgja ykkur til 1974-'75
þar sem þið hefðuð séð þetta merki
ef þið horfðuð á Jaws eða The Sting.
Universal-merkið þurftum við að taka af eintaki
af Play Misty for Me. Svo góð er varðveislan hjá myndverunum þessa dagana.
Þessi ár skipta einnig máli því þá
sat ég á sófa einn laugardagsmorgun
og horfði á Land of the Lost frá Sid og Marty Krofft.
Þættirnir voru sýndir í tvö og hálft tímabil
og við tölum seinna um síðasta hálfa tímabilið.
Það gerist þegar áhorf minnkar og þættir verða of dýrir
og einn aðalleikari hættir vegna ósættis um samning.
Ég var dyggur áhorfandi þáttanna.
Á þeim aldri hafði ég aldrei séð neitt nema teiknimyndir á laugardagsmorgnum,
hvað þá samsuðu
af skrýtnum brúðuleik, ramma fyrir ramma,
geimverum og risaeðlum. Þetta var furðuleg blanda
sem aðeins Sid og Marty Krofft gátu gert.
Þættirnir héldu mér hugföngnum. Ég horfði á þá '74-'75.
Árið '75 sá ég frumsýningu
myndar sem hét Jaws
og var með þetta sama merki.
Á einhverjum tímapunkti
gerðist eitthvað skrýtið í ungum heila
eftir að hafa horft á þetta
og það fékk mig til að taka upp myndavél og byrja að gera kvikmyndir
á Ventura-breiðstræti í San Fernando-dalnum.
Nú stökkvum við fram um 33 eða 34 ár til mannsins á skjánum, Wills Ferrell,
sem ég hafði þekkt í nokkur ár.
Við höfðum aldrei áður unnið saman
og þegar við borðuðum saman dag einn
fékk ég spurningu. Land of the Lost, vildi ég gera hana með Will?
Þættina hafði ég ekki séð frá því fyrst í sjónvarpinu.
Hafði aldrei séð þá aftur í sjónvarpinu, aldrei séð mynddiskana
sem nú eru í dreifingu.
Fáránlegar minningar
birtust strax í huga mínum.
Sérstök atriði sem við ræðum yfir myndinni.
En sú hugmynd að nota spaugsemina sem fylgir Will,
þetta stórkostlega grín
þar sem hann talar um aðstæður og lendir í þeim,
fannst mér, byggt á minningum mínum tengdum Land of the Lost,
að hér væri ótrúlega mikið efni til þess að leika sér með í kvikmyndagerð.
Búmm, það þurfti lítið til að ég samþykkti og við byrjuðum.
Ein af fyrstu ákvörðunum,
sem Chris Henchy og Dennis McNicholas, höfundarnir, höfðu skoðað,
var sú hugmynd að Rick Marshall væri ekki pabbi.
Í upprunalegu þáttunum voru faðir og tvö börn á fleka
sem lentu í gríðarlegum jarðskjálfta
og féllu niður foss
og urðu þá eins og Róbinson-fjölskyldan í landi hinna týndu.
Við skildum að dr. Rick Marshall,
maðurinn sem sést hér, þessi skammtasteingervingafræðingur,
þessi frægi maður sem er önugur og strunsar úr morgunþáttum,
eins og hér hjá Matt Lauer.
Maðurinn væri ekki búinn undir alvöru samband.
Hann gæti engan veginn átt börn.
Hann yrði því stórsnjall, misskilinn vísindamaður
sem fengi hjálp frá konu að nafni Holly.
Við héldum því nöfnum Marshalls,
Wills og Holly
en hlutverk þeirra voru önnur.
Ég ætla að segja stuttlega frá ákvörðuninni um kynningu persónunnar,
okkur datt í hug að nota það sem við mundum
af vissu frægu fólki sem trylltist í morgunþáttum.
Einn maður gerði það hjá Matt Lauer eftir að Lauer tókst að storka honum.
Við báðum Lauer að leika í atriðinu og hann var ótrúlegur.
Aðeins rugludallar kunna ekki að meta frammistöðu hans þarna.
Hann var svo fær að við ákváðum að endurtaka þetta,
við tölum um það seinna, atriði með honum.
Ég fór til yfirmanns TODAY Show
og sagði: "Gerðu mér greiða. Ekki undirbúa tökumennina.
"Þetta mun gerast.
"Ég vil að þið takið þetta upp eins og þetta væri hver annar gestur.
"Þetta verður skrýtið í lok atriðisins
"og ekki undirbúa tökumennina. Sjáum hvað gerist."
Flest af því sem sást hérna var í fyrstu töku.
Kynning á Holly. Í handritinu var Holly aðstoðarkona hans,
sú eina sem styður dr. Rick Marshall á erfiðu tímabili,
þremur árum eftir niðurlæginguna í TODAY Show.
Frekar en að vera bara sæt, ljóshærð og hljóð aðstoðarkona
datt mér í hug, og ég ræddi það snemma við Will
og Jimmy Miller, umboðsmann hans og framleiðanda myndarinnar.
Mér datt í hug að persónan, Holly, væri einhver sem
veitti áhorfendum trúverðugleika, skilgreindi trúverðugleikann.
Því við höfum furðulegar persónur
eins og Rick Marshall og Will Stanton, persónu Dannys McBride sem sést brátt,
sem eru alltaf á spani
og áhorfendur verða að fá eitthvað til að halda í.
Ef hún trúir á hann getum við... Og ef við trúum á hana
finnum við trúverðugleika í Rick Marshall.
Ég áttaði mig auðvitað á
að við Bandaríkjamenn höfum svo fáránlega minnimáttarkennd
að ég ákvað að konan yrði að vera bresk.
Við heyrum hreiminn og ályktum bara, búmm,
hún er gáfaðri en við hin.
Því varð ég að finna rétta Bretann
og það var Anna Friel
sem ég hafði hitt átta árum fyrr
þegar hún var í Los Angeles.
Ég sá hve kjörkuð hún var og galgopaleg
en einnig hamingjusöm, heillandi og skörp.
Bandarískir áhorfendur kynntust Önnu loksins
í Pushing Daisies, þáttum sem hún lék í síðustu árin.
Þegar við hófum að gera Land of the Lost voru verkföll yfirvofandi
og þess vegna gat ég ráðið Önnu.
Höfundafélagið WGA var í verkfalli þegar myndin var í undirbúningi
sem þýddi að þættirnir hennar voru ekki í framleiðslu og yfirmaður Warner Brothers,
frábær náungi, var mjög góður
þegar við báðum hann um að leyfa henni að gera myndina, vitandi það
að ef verkfallinu lyki fengju þeir hana aftur
eftir okkar framleiðslu.
Þannig var það og svo vofði verkfall sjónvarpsleikara yfir.
Við urðum að skipuleggja dagskrána upp á dag, til 30. júní 2008,
sem yrði upphafsdagur verkfalls leikaranna, ef af því yrði.
Og atriðið með Matt Lauer var tekið 30. júní 2008,
alveg á nippinu.
Höfundarnir hófu loks aftur störf, Anna fór frá okkur, greyið,
eftir um það bil 80 daga vinnu við þessa mynd
og fór strax að gera 25 þætti af Pushing Daisies.
Svo hún er líklega sú allra duglegasta.
Hvað varðar vin okkar Rick Marshall vissum við eitt,
við vildum að hann væri afar sérvitur.
Til dæmis hafði hann átt erfitt með mat áður fyrr.
Ein af uppáhaldssetningum mínum sem kemur á eftir er um það
að hann hafði eytt tíma í Phoenix og vildi ekki fara á þann meðferðarstað aftur.
Umdeild setning, myndverinu líkaði hún ekki en mér fannst hún bráðfyndin.
En þessi maður hafði misst allt sjálfsöryggi og alla trú
og hafði aldrei klárað frábæra uppfinningu sína, hraðeindamagnarann.
Nú kemur atriðið þar sem við sjáum fyrst
þetta tæki sem er í anda Rube Goldberg.
Ég hafði sagt við Bo Welch, sem var hönnuður myndarinnar:
"Látum þetta virðast vera mann sem fór á haugafyllerí eitt kvöld,
"stal líklega öllum hlutunum í vélina
"frá öðrum skrifstofum við La Brea-tjörupyttina, þar sem hann vann.
"Og einu mistökin sem hann gerði á fylleríinu
"var hluturinn sem hann valdi til að geyma skrárnar sínar á."
Og það var auðvitað iPod.
Og honum tókst að eyða öllu af drifinu nema, auðvitað,
þessu dásamlega lokalagi sem er úr A Chorus Line.
Hér held ég mest upp á
að hann afsakar mistök sín
en dr. Rick Marshall elskar söngleikjatónlist.
Áhugaverð krufning á vali leikstjórans.
Ég hef verið spurður: "Af hverju A Chorus Line og hví heyrist lagið
"aftur og aftur í myndinni?"
Það er einfalt. Við vildum að hraðeindamagnarinn væri
Möltufálkinn okkar.
Hann yrði okkar McGuffin. Lykillinn að því
að hópurinn félli í land hinna týndu en aðallega
yrði hann markmið leitar þeirra. Hann myndi týnast,
eins og sést í atriðinu sem er að koma.
Þörfin fyrir að finna hann yrði bæði auðkennd með því að þau komast heim
og þau læra líka að þau þurfa að bjarga heiminum
frá illri áætlun.
Þegar ég sem leikstjóri hugsaði um hið mikla landslag
sem við myndum skapa og þennan hlut sem væri týndur, fannst mér
að við yrðum að tengja hljóð við hann. Maður þarf að vita að hluturinn er nálægur
til að skilja: "Hann er í seilingarfjarlægð en svo misstu þau af honum."
Ég stakk því upp á að... Gerum þetta.
Látum þetta hafa verið iPod,
það er eitt lag eftir á honum og þegar við heyrum það í fjarska
lætur það áhorfendur vita að tækið er þarna.
Það leiddi til spurningarinnar: "Hvaða lag á að nota?"
Miklar umræður. Átti að nota gamalt lag með REO Speedwagon?
Kraftmikla ballöðu? Við áttuðum okkur fljótt á því
að best væri að Rick Marshall elskaði söngleikjatónlist.
Það myndi leiða til seinni atriða
með A Chorus Line sem leiðir til lykilatriðisins í fimmta hluta,
sem við ræðum þegar þar að kemur
sem er þegar Rick Marshall verður að syngja lagið
til að bæta úr slæmri stöðu.
Við höfum talað um Holly, nú Will. Persóna Wills
í upprunalegu Land of the Lost var frábær,
mjög myndarlegur leikari að nafni Wesley Eure.
Yndislegur maður og hann var með okkur við La Brea-tjörupyttina
ásamt Kathy Coleman, sem lék hina upprunalegu Holly.
Við tölum um það atriði sem komst ekki í myndina
en er á diskinum sem ónotað atriði.
Við vissum að Will Stanton, persóna okkar, yrði maður sem
dregst með í ferðina
og á þennan grófa, athyglisverða stað sem hér sést
og kallast hinn dularfulli hellir Djöflagljúfurs,
og hann er maður sem á sér stóra drauma.
Auðvitað sýnir hann frábæra spilavítið sitt.
Við ætluðum að láta hann sýna líkanið sitt af spilavítinu
fyrir Marshall og Holly, og þá sagði Bo Welch viturlega:
"Látum líkanið vera afar fágað
"svo maður skilji að náunginn á sér stóra drauma
"og að það sé vit í þessu hjá honum."
Jæja, það tók stuttan tíma að finna þann sem leika átti Will.
Will Ferrell... Það var endalaus ruglingur.
"Will." Jæja, hvaða Will? Svo að lokum kölluðum við þá
"manninn Will" og "persónuna Will."
Oft heyrði maður: "Maðurinn Will," sem átti þá við Ferrell
en "persónan Will" yrði að vera í höndum einhvers snillings
sem gæti verið fyndinn eins og Will Ferrell og væri jafn fær að spinna.
Will og félagi hans, höfundurinn Adam McKay, höfðu séð
á Sundance fyrir nokkrum árum
mynd Dannys The Foot Fist Way, sem hann var meðhöfundur að
og lék í, og þótti myndin ótrúleg.
Þá fóru þessir náungar að vinna saman
og það leiddi til þátta Dannys á HBO, Eastbound & Down,
sem gengu allt tímabilið og voru gríðarlega vinsælir.
Nú á að gera aðra þáttaröð.
Fyrir okkur þýddi það að kannski fengju þeir loks tækifæri til að vera saman á skjánum
og hann sendi mér mynd Dannys, sem mér fannst afar óþægileg.
Sem er hrós fyrir Danny sem leikara.
Þið verðið að sjá myndina ef þið hafið það ekki.
Hún á dyggan aðdáendahóp. Er á Netflix.
Hún er ótrúleg og óþægileg.
Svo mikið að ég varð að líta á aðra mynd
til að vera viss um að í honum sæi ég einhverja viðkvæmni
sem ég gæti... Sem mér fannst ég verða að sjá í persónu Wills Stanton.
Ég leigði fallega mynd Davids Gordon Green All the Real Girls.
Danny og Green voru saman í kvikmyndaskóla í Norður-Karólínu.
Ég held að Green hafi misst leikara fyrir All the Real Girls á síðustu stundu
og beðið Danny að taka hlutverkið að sér.
Hann er svo ótrúlegur í myndinni. Hann er monthani,
spinnur frábærlega eins og við búumst við af Danny
en náunginn er... Það er tilfinningalegt holrúm í persónunni.
Og það hef ég séð ganga glæsilega hjá Danny í öðrum myndum.
Judd Apatow var svo góður að sýna mér ókláraða útgáfu
af mynd Davids Gordon Green Pineapple Express.
Danny hafði aðeins smáhlutverk í þeirri mynd
en er þó frábær þar í hlutverki Reds.
Sjálfselskur dólgur en þó svo viðkvæmur, tilfinningaríkur og frábær.
Það voru engar umræður, við fórum beint til McBride. Danny var frábær
og sagði: "Snáfið burt, ég hef ekki áhuga."
Nei. Hann sagði strax: "Gerum þetta."
Þá vissum við hvaða hópur yrði í gula og kunnuglega flekanum.
Það voru lykilatriði úr þáttunum sem ég vildi nota
og fallið niður fossinn var eitt af þeim.
Þessi fljótandi hönd var virðingarvottur
við skot vinar míns Stevens Spielberg í Jaws,
þar sem prikið flaut í sjónum eftir að hundurinn er étinn
og strákurinn á flekanum drepinn.
Flekinn... Fossatriðið, ef þið hafið ekki
séð upprunalegu þættina Land of the Lost
skuluð þið fara á YouTube. Leigja diskana. Þeir eru frábærir,
ég myndi ekki einu sinni segja þá hafa bestu tæknibrellur ársins '74
því þær hafa þeir ekki. Einhver fékk hugmynd
og framkvæmdi hana eftir bestu getu.
Og þeir eru frábærir.
Þegar við Bo ræddum hvar mörkin ættu að vera
milli lands hinna týndu og raunverulega heimsins
komumst við fljótt að nokkru mikilvægu.
Hann hafði ekki horft á þættina. Bo hafði verið
dálítið eldri en ég og því ekki horft á sjónvarp á laugardagsmorgnum.
Það þýddi að hann var ekki
fullur á laugardagsmorgnum í skólanum, að drekka Blóð-Maríur.
Því það voru líka aðdáendur úr þeim hópi.
Eins og ég lýsti heiminum vildum við fá nokkuð sem var
óraunverulegt, myndrænt séð, en einfalt.
Það þýddi að við sæjum ekki fyrir okkur
ævintýraheim í anda dr. Seuss
heldur reyndum að taka sumt af því skrýtnasta og áhugaverðasta
á jörðinni okkar og settum það í óvenjulega lögun,
settum það saman á óvenjulegan hátt,
en allt vísaði þó til einhvers.
Það voru einkunnarorð okkar.
Við kölluðum þetta ferli "hátækni, lágtækni."
Það þýddi að við notuðum bestu minningar mínar
um Land of the Lost í myndinni.
En beittum vonandi fágun kvikmyndanna
án þess að sveigja of langt frá upprunalegu þáttunum.
Upprunalegu þættirnir voru skotnir á afar litlu sviði
þar sem nú er Warner Hollywood.
Þættirnir voru teknir með þremur vélum
í sápuóperustíl
sem var frábært því Wesley Eure var í sápuóperu þá,
vann í tveimur þáttum.
Það útskýrir margt í þáttunum.
Sviðsmyndirnar voru aðeins yfirlýstar, dálítið fátæklegar.
Ég held að þau hafi átt fjögur pálmatré til að nota.
Og það útskýrir hraða Sleestakanna
þegar kemur að þeim.
Sid Krofft kunni á fjölmiðlana
og hann var snemma spurður um Sleestakana,
þessar uppáhaldsverur krakkanna og af hverju þeir eru svona hægir.
Hann gaf greinargóða lýsingu:
"Þeir hreyfa sig hægt því þannig hreyfir erkióvinur manns sig ávallt í draumi.
"Maður getur ekki flúið og þeir eru hægir en koma samt.
"Þeir eru eins og Frankenstein."
Í rauninni var sviðsmyndin afar lítil
svo það varð að hreyfa þá hægt.
Því annars hefðu þeir náð krökkunum alltof fljótt.
Þetta var sýnt á laugardagsmorgnum svo það mátti ekki sýna ofbeldi og...
Þannig var það. En fyrir mig, að tveimur atriðum undanteknum,
og við erum í öðru þeirra núna, í þessu ótrúlega sandöldulandslagi
sem er í tveggja tíma fjarlægð frá Las Vegas, í Dumont-sandöldunum.
Þetta er raunverulegur staður, ótrúlegur.
Þetta og Trona-tindarnir,
sem við tölum um þegar kemur að þeim síðar,
fyrir utan atriðin tvö vildi ég að í landi hinna týndu
væri ævintýrið tekið upp á sviði.
Og endurvekti þannig gömlu Hollywood-tæknina.
Sumt af þessu sáum við í upprunalegu þáttunum en ég vildi að það stemmdi
við minningar mínar og smáatriðin í þeim.
Fólk talar um Land of the Lost-þættina núna og hve lummulegir þeir eru
en það eru þeir bara frá sjónarhorni fullorðinna
sem líta á þættina núna. Þegar ég var 10 eða 11 ára
hefðirðu ekki getað sagt mér að þættirnir væru lummulegir.
Þeir voru ótrúlega nákvæmir. Ég var skíthræddur við Sleestakana.
Mér fannst þetta ótrúlegur heimur.
Það var markmiðið, hanna þetta eftir tilfinningaminninu
en ekki bara gera átta mínútna langt SNL-atriði.
Þannig hefði það verið ef við hefðum bara
notað lélegar, yfirlýstar sviðsmyndir, tekið hvern ramma fyrir sig
og notað leikbrúður.
Við tölum um sviðsmyndirnar þegar þar að kemur.
En að velja tvo raunverulega tökustaði var lykilatriði.
Þetta er annar þeirra og þetta er umhverfi
þar sem við hittum vin okkar, Chaka. Nú klára ég leikarahópinn.
Þetta eru fjórar persónur sem unnu saman nær daglega.
Eitt það gleðilega við myndina fyrir mig
var að í stað þess að hafa mismunandi leikara frá degi til dags
og þurfa stöðugt að kynna nýtt fólk til leiks,
allir ókostirnir fyrir leikstjóra sem fylgja stórum leikarahópi,
þetta var frekar eins og vinahópur sem hittist daglega,
oft á nýjum sviðsmyndum. "Frábært, hvar erum við nú?"
En við vorum fastarnir.
Ég hef aldrei unnið með fólki sem nýtur félagsskaparins betur,
hlær hvert að öðru og hefur gaman af gríni hvers annars.
Chaka-persónan yrði lykillinn að því.
Jorma Taccone var sá fyrsti sem við íhuguðum,
sá eini sem við íhuguðum fyrir Chaka.
Ég vissi að Chaka var upprunalega leikinn af indælum manni sem nú er 44 eða 45 ára,
Phil Paley, en þá var hann 11 ára. Grafinn undir miklu
förðunargervi. Og hann var óhugnanlegur.
En ég held að hann hafi átt að vera sætur og krúttlegur,
eins og litli bróðirinn sem Marshall-fjölskyldan átti aldrei.
Ég var ekki einn um að finnast persónan dálítið viðbjóðsleg.
Chris og Dennis reyndu því
að láta Chaka passa við minningar okkar og láta hann vera,
það væri kurteist að kalla hann hrekkjalóm. Hann virðist vera bragðarefur.
Hann er fingralangur, eins og sést hefur,
grípur í Holly við hvert tækifæri. Hann er vasaþjófur, eins og sést hefur.
Og eins og við sjáum í þessu atriði
stingur hann hópinn af við hvert vandamál.
Fyrir utan það að þegar þau hittu hann
leit út fyrir að taka ætti hann af lífi.
Rick Marshall hefur spurningar um það og fyrirlítur hann.
Erfitt hlutverk. Leikarinn þurfti að vera fær
í að spinna. Hann þurfti að spinna á tungumáli
sem ekkert okkar gæti skilið, en einnig vera smár.
Og Sid Krofft... Krofft-bræðurnir voru með okkur hvern dag,
eins og guðfeður myndarinnar,
og gerðu aldrei neitt nema að veita stuðning.
En eitt af fáu sem Sid bað um var
að við létum Chaka vera lítinn. Því var vandinn að finna
mann í líkama drengs. Til að hafa bakgrunn í gríni
eins og við vildum var vart hægt að nota dreng.
Það yrði ekki dvergur, það yrði... Annað hvort grínleikari
eða, í þessu tilfelli, höfundur.
Og Jorma er nú fyrst að verða þekktur sem...
Að verða þekktur fyrir alvöru sem leikari,
þökk sé stafrænu stuttmyndunum sem hann og Andy Samberg og Akiva Schaffer
gera sem The Lonely Island. Þeir gera þær á SNL.
Og myndbandið frábæra l'm On A Boat
er eitt fyrsta skiptið þar sem Jorm sést á skjánum.
En jafn frábært er Jizz in My Pants
sem líklega er hans stærsta verk sem fólk hefur séð.
En við náðum honum snemma. Ég sendi Jorm til þess er sér um leikaravalið,
Avy Kaufman, lét hann spinna aðeins sem Chaka.
Ég fékk spólu til baka og var alveg dolfallinn.
Jorm var tilbúinn að koma og eyða þremur og hálfum tíma
í förðun á hverjum degi.
Einnig varð hann að verða gæslumaður Pakuni-tungumálsins.
Ég vil skjóta inn í að hér sést eitt af því
sem ég var ákveðinn í að hafa í myndinni.
Þetta er árgilið fræga þar sem Marshall-fjölskyldan þurfti alltaf
að hlaupa yfir steinbrú til að sleppa frá Fúla eða vígeðlunni Alice.
Við ákváðum að breyta til og láta Fúla
koma öllum á óvart með fimi sinni þegar hann stekkur yfir gilið.
Hvað sem því líður er Jorma
alveg frábær og ég sagði við hann: "Þú ert með stórt hlutverk."
Upprunalega var búinn til grunnur að Pakuni-orðabók
með hjálp prófessors við UCLA
sem Marty Krofft viðurkenndi síðar
að hefði kannski hjálpað þeim aðeins hér áður fyrr.
Sjónvarpsstöðvarnar kröfðust fræðslu
í efni sem sýnt var á laugardagsmorgnum.
Kannski ætluðu þeir að afgreiða menntunarkröfurnar
með því að nota nafn þessarar konu. Hún hafði doktorsgráðu, var frá UCLA,
búmm. Það leysti málið.
Hún birtist því í nafnalistanum í lok hvers þáttar.
En eftir stóð Pakuni-tungumál sem var í besta falli lítilfjörlegt.
Tungumál Chaka í upprunalegu þáttunum var fátæklegt.
Jorma notaði það sem hann fann af því og fyllti í eyðurnar.
Hann óttaðist að harðir aðdáendur
sem fylgdust með Chaka myndu gagnrýna
Pakuni-tungumálið, svo hann gerði nokkuð snjallt.
Hann samdi sinn eigin texta
og ég sá til þess að hann fór í handritið.
Og þessar þýðingar sem eru sérstaklega með Önnu Friel
eru Jorma að þakka, sem er alveg frábært.
Hér kemur hópurinn okkar að öðru kennileiti,
hinum fræga heimahelli.
Í upprunalegu þáttunum
lendir Marshall-fjölskyldan í þessu landi hinna týndu
sem þau slyppu kannski aldrei úr, og gerðu það aldrei.
Fyrir utan Spencer Milligan, pabbann, sem stakk af frá fjölskyldunni
eftir rifrildi um samning fyrir aðra þáttaröð.
Þau bjuggu í heimahelli og ég man svo vel
eftir lögun hellismunnans og þarna má sjá það.
Þessa hallandi,
ósamræmdu lögun hellismunnans.
Heimahellirinn skipti mig öllu máli
svo við Bo settumst niður, teiknuðum hann upp,
skoðuðum ljósmyndir og fundum hann.
En í upprunalegu þáttunum var innra byrðið
jafn takmarkað og aðrar sviðsmyndir.
Afar lítið og við töldum að nú yrði gaman
að hafa plássið inni gríðarmikið, nota brjálæðislegar,
snúnar steinmyndir sem við sáum á raunverulegum ljósmyndum
og það gerðum við.
Þannig fengum við frábæran stað
fyrir hina vesalingana sem höfðu lent í landi hinna týndu.
Þetta var snjallt, það gerðist í þáttunum að maður skildi
að Marshall-fjölskyldan var ekki ein, aðrir höfðu komist þangað og fest sig.
Þetta er eins og huglægur staður, annar heimur.
Í æsku vissi ég bara að þetta voru risaeðlur.
Taldi mig vera í fortíðinni.
En þegar maður sér þættina á fullorðinsaldri áttar maður sig á því
að Krofft-bræðurnir komust upp með djúpan vísindaskáldskap.
Því í rauninni er land hinna týndu sem önnur útgáfa,
annar heimur sem líkist jörðinni,
en þar er mismunandi tímum blandað saman
og við vildum leika okkur með það.
Það voru frábærir höfundar að upprunalegu þáttunum.
Tveir af upprunalegu Star Trek-höfundunum,
menn sem síðar skrifuðu meiriháttar vísindaskáldskap á 8. og 9. áratugnum,
þeir unnu við þessa þætti fyrst. Þar könnuðu þeir því hugmyndir
sem við getum ekki kannað í myndinni því þá gætum við misst áhorfendur
og þetta sýndu þeir 10, 11 og 12 ára krökkum í gamla daga.
Önnur atriði hér í heimahellinum.
Bjallan sem sést uppi vinstra megin
og grammófónninn dásamlegi,
og mörg önnur smáatriði hérna
voru virðingarvottur minn við mynd
sem siðferðislega hefði aldrei átt að vísa í
í svona gamanmynd sem ætluð er breiðum hópi áhorfenda.
En það var fyrsta mynd Tarkovsky
frá byrjun 7. áratugarins, stórkostleg mynd,
svarthvít mynd sem hét lvan's Childhood
og þegar ég hóf undirbúning þessarar myndar
það gerist alltaf að ég finn ótrúlegar myndir sem veita mér innblástur,
það bregst aldrei. Ef maður er opinn eins og svampur
í fyrstu hugsunum um útlit myndarinnar,
hvort sem maður rekst á bók eða kvikmynd
eða teygir sig í gamlar minningar, finnur maður alltaf það rétta.
Það kom út ný Criterion-útgáfa af lvan's Childhood.
Myndin var ótrúleg en það var ein sviðsmynd sem skipti mestu.
Olíulampinn sem sést þarna fyrir aftan Will Stanton
er byggður á
sígildri hönnun rússneska hersins
á lampa frá seinni heimsstyrjöldinni,
einnig þessi bjalla,
spilaborðið sem beinagrindurnar sitja við og grammófónninn.
Ég vildi láta grammófóninn
koma hópnum okkar á óvart með hljóði
þegar þau heyra Boogie Woogie Bugle Boy. En svo fékk ég
tækifæri til að nota hann áfram.
Ég hugsaði um hvaða plötur hefðu lifað ferðina af.
Þær verða að vera frá þessu tímabili.
Það leiddi mig til dásamlegrar þýskrar ballöðu
úr seinna stríðinu, einmitt það sem maður býst við í stórmynd að sumri til.
Sviðsmyndin varð þannig til.
Bo lifir fyrir áskoranir eins og að koma svona löguðu saman.
Og það gerðum við.
Þetta varð einnig bakgrunnur fyrsta þýðingaratriðisins
hjá Holly og Chaka.
Við ætluðum að hafa myndina leyfða öllum aldurshópum.
Og við ræðum það seinna í myndinni.
Það er alltaf áskorun. Áskorun fyrir markaðsdeildina.
En við töldum okkur vera að gera nokkuð áhugavert
sem var að Will, sem líka dáðist að upprunalegu þáttunum,
og Chris og Dennis, við vildum taka þessa hluta sem við elskuðum
og minntumst úr Land of the Lost en ekki herma algjörlega
eftir þáttunum. Við vildum setja rangar persónur
í þennan heim og sjá hvað gerðist.
Þetta er eins og að æða út í...
Æða út í forboðið efni.
Maður tekur stefnu á svæði sem hefðu aldrei gengið
í upprunalegu þáttunum en ganga fyrir okkur.
Hugmyndin um þýðingaratriðin voru á meðal þess
sem við vissum að yrðu afar fyndin.
Ég get sagt ykkur að seinna
mun ég klippa leikstjóraútgáfu af myndinni.
Eitt af fáum atriðum þar sem var erfitt
að finna jafnvægið í mynd sem er öllum leyfð
var fyrsta þýðingin sem við sjáum með Chaka.
Rick Marshall vill ekki að Chaka sofi í hellinum fyrstu nóttina.
Hann er sannfærður um að eitthvað sé að manninum.
Þar fæðist það samband sem ég held mest upp á í myndinni,
sú staðreynd að persónu McBride, Will, finnst af einhverri ástæðu
að Chaka sé æðislegur,
heldur að þeir verði góðir vinir.
Og frábærar setningar hjá Will Stanton: "Sjáðu hann.
"Hann er sætur. Hann er knúsvél."
Þetta er óþarfi. Maðurinn hefur enga ástæðu til að telja Chaka vera vin sinn
en það er það sem ég elska við sambandið.
Og Anna, sem Holly, að þýða í fyrsta atriðinu...
Atriðið gekk lengur
því Chaka útskýrði að eini glæpurinn sem hann var sekur um
var glæpurinn að elska.
Svo varð hún að þýða hratt... Þýða það aftur og sagði:
"Nei, nei. Fyrirgefið.
"Það sem ég sagði var bull. Nákvæmari þýðing væri..."
Og svo varð hún að halda áfram og reyna að trúa orðum sínum
því hún taldi sig heyra
að hann hefði verið ásakaður um að nauðga eplum.
Svo varð atriðið enn skrýtnara
og enn óþægilegra
því þau skildu ekki við hvað var að eiga.
Er maðurinn prins? Eða einhver sem stundum saurgar ávexti?
Það gekk svo áfram í myndinni.
Ég bendi á atriði síðar þar sem þið skiljið hreyfingu Chaka
aðeins betur ef þið munið spurninguna um
hvort hann stundi ástarleiki með eplum.
Jæja.
Nú kemur að einni af fyrstu stóru sviðsmyndunum
sem við smíðuðum á sviði 27 í Universal.
Þegar ég fór á fund í myndverinu
til að útskýra myndina fyrir þeim
og hvernig ég vildi gera hana. Þessa hugmynd að gera ekki bara
300-útgáfu af Land of the Lost, þar sem leikararnir okkar
leika við grænan skjá allan tímann.
Ég útskýrði fyrir þeim að það yrðu byggðar sviðsmyndir
í gríðarlegri stærð sem láta persónurnar virðast minni
og, það sem meira er, gefa þessum frábæru spunaleikurum
eitthvað til að nota. Og nú kemur atriði þar sem
mér finnast kostir alvöru sviðsmyndar sjást.
Þetta er hópur af grínleikurum sem hafa eitthvað til að nota.
Hér finnur hópurinn mastrið.
Og hér spinnur Danny McBride um að mastrið
gefi til kynna að hér hafi forfeður þeirra
afhent latnesku Grammy-verðlaunin
og að Carlos Santana dragi þetta heim til sín.
Það var algjör spuni. Sá spuni hefði ekki orðið til nema vegna sviðsmyndarinnar.
Þetta fékk myndverið að heyra. Þar á bæ skildu menn hugmyndina.
Og á fyrsta fundinum sagði ég:
"Ég vil ekki ákveða fyrir ykkur. Þið takið ákvörðunina
"um gerð myndarinnar, en þið þurfið svið 27, 29, 12
"og líklega eitt enn til að gera þessa mynd."
Ég hafði skotið mína fyrstu mynd á Universal-lóðinni
og vissi hvaða svið höfðu mest rými.
Peter Cramer, yfirmaður verkefnisins á þessum fundi
ásamt Donnu Langley, leit bara rólega niður
og fór að skrifa númerin niður.
Þau bókuðu sviðin samdægurs
sem gaf okkur tækifærið til að vera hérna.
Engu að síður takmarkaði plássið okkur.
Þetta Sleestak-musteri...
Annað gamalt sem við notuðum og ég elska er "Varist Sleestak" skiltið.
Ég lét skiltið vera alveg eins og í upprunalegu þáttunum
því mér fannst ávallt skrýtið að Marshall-fjölskyldan
gengi á torgið, skiltið væri þarna
og samt væru þau að hugsa:
"Hvaða staður er þetta? Ætli hér sé eitthvert vandamál?
"Ætli hér sé einhver hætta?"
Andartakið sem sást með Will,
"við munum aldrei skilja það," er alveg byggt á því.
En þessi sviðsmynd var ein af...
Á endanum held ég að þetta hafi verið fjórar stórar sviðsmyndir
sem við gerðum á sviði 27.
27 var upprunalega Esther Williams-sviðið hjá Universal
sem þýddi að þar var tankur. Það gat haldið vatni.
Nú eru persónurnar við grunn þess
sem hefur verið sundlaug Esther Williams.
Og efst í tröppunum sést hve hátt sviðið er.
Allt niðri á torginu
er því nýtilegt pláss í tankinum.
Frábært pláss, dásamleg sviðsmynd sem við gerðum
til að líkjast Angkor Wat í Kambódíu.
En áskorunin fyrir Bo var að þetta yrði ekki eina sviðsmyndin þarna.
Þótt við hefðum 82 daga
voru svo margar sviðsmyndir að hver þeirra var kannski bara notuð
í fjóra eða fimm daga svo hann og John Dexter, leikmyndasmiðurinn,
gerðu stórsnjalla áætlun.
Þeir höfðu ekki tíma til að endurbyggja sviðsmyndirnar.
Að skjóta eina, taka í sundur, byggja aftur
og hafa mig nógu lengi í burtu.
Ég fór þá að kalla þetta
Garanimals-aðferð við sviðsmyndagerð.
Bo byggði þrjú lög af sviðsmyndum.
Svo þegar tökum lauk á einni sviðsmynd
fletti hann því lagi af og í ljós komu veggir
og helstu þættir næstu sviðsmyndar.
Svo flýttu þeir sér að fullkomna þá sviðsmynd og við byrjuðum.
Hvernig það birtist á skjánum er
að fyrsta atriðið...
Fyrsta atriðið í skóginum, bilaða
atriðið þar sem skógurinn er í vatni, var fyrst skotið.
Svo var vatnið fjarlægt, gólfið tyrft og trjám bætt við.
Þá höfðum við skóginn...
Skógurinn í dagsbirtu sem var sviðsmyndin sem við sáum
þegar Fúli grameðla elti hópinn í fyrsta skipti.
Svo sjáum við hana aftur í næsta atriði
þegar Rick Marshall sýnir frábæra líkanið sitt.
Þegar þau reyna að búa til áætlun til að ná hraðeindamagnaranum.
Svo varð það að sviðsmyndinni sem þið voruð að sjá,
sem er Sleestak-musterið. Svo, reyndar voru þetta fjögur lög,
verður þetta síðasta Hauskúpusafnssviðsmyndin
og líkist veggi úr osti
sem bendir til vitrænnar menningar frá öðrum tíma.
Svona þurfti að reikna allt út til að hægt væri
að gera sviðsmyndirnar. Það sem við gerðum var að skjóta,
þjóta á annað svið og vera þar í viku eða 10 daga,
eða fara á tökustað, og koma svo aftur.
Og Dion Beebe, frábæri tökumaðurinn sem skaut myndina með mér,
varð að geta fengið næga lýsingu til að geta bara gengið inn og skotið.
Að gera svona mynd á 82, 83 dögum
virðist vera nægur tími. Þetta var samt eins og kapphlaup
til að gera allt.
Nú sitjum við í masturssviðsmyndinni.
Eða eins og ég kallaði hana, "Fja... masturssviðsmyndina,"
því ég hataði hana.
En þessi sviðsmynd var einföld og við gátum stokkið í hana.
Mastrið var í upprunalegu þáttunum
í líkingu við hugtakið frábæra úr Doctor Who
eða, eins og Will Stanton segir, kenningin um hús Snoopy
þar sem maður gengur inn í eitthvað á stærð við símaklefa
og innra rýmið er gríðarstórt.
Í upprunalegu þáttunum fór fólkið í gullið mastur,
steig inn í það og reyndist þá vera í margbrotnum og stórum hellum
þar sem það hitti Enik, herramanninn sem við sáum,
þann eina greinda frá Altrúsíu,
og kristallafylkið hans.
Við Bo ákváðum að ganga skrefinu lengra
og láta innra rými fyrsta mastursins
nota hugmynd kristallanna.
Frekar en að hafa mastursfylkið eins og í þáttum Sids og Marty
þar sem það líktist helst Lite-Bright.
Það var borð með litlum, lituðum kristöllum
sem líktist Lite-Bright, fyrir þau ykkar sem voruð lifandi á 8. áratugnum.
Mjög skemmtilegt, dálítið púkalegt þegar litið er um öxl.
Við ákváðum að hafa það frekar eitthvað
sem væri gagnvirkara.
Kristallarnir minntu mig reyndar á kristallasettið
sem sprengdi allt upp í lok Beneath the Planet of the Apes.
Ég hafði þá í huga þegar við útbjuggum nýja kristallafylkið.
En Bo sagði: "Við skulum
"hafa víðáttumikið rými sem notar víddir
"og gefur til kynna að til sé heill heimur af öðrum kristöllum
"og styrkir þannig hugmyndina sem Enik segir þeim frá
"um hliðstæða heima sem falla saman."
Það var því hugmyndin. Það sem það þýddi,
við vorum á sviði 41 í Universal, meðalstóru sviði,
við gerðum þennan undirlýsta pall í anda Kubricks,
fengum innblástur frá undirlýstum Lucite-sviðsmyndum í 2001.
Og líka frá barnum ótrúlega í The Shining.
Sviðsmyndin samanstóð bara af stórum veggjum úr svörtu efni
og undirlýstri sviðsmyndinni
sem var hlaðin LED-ljósum, auk LED-borðsins.
Og þarna er dásamleg eðlupersóna, Enik.
Hér fæ ég tækifæri til að tala
um annað grundvallarval í myndinni.
Þið hafið séð Sleestakana. Nú hafið þið séð eina talandi, gáfaða
Sleestakann, Enik frá Altrúsíu.
Minningar mínar um þættina litast af því að mér fannst...
Sleestakarnir hræddu mig. Ekki bara stóru, dauðu, svörtu augun
eins og í hvítum hákarli. Líka sú staðreynd að ég skynjaði
leik fólksins í búningunum.
Og frekar en að gera eins og í l Am Legend,
sem virkaði vel þar, og hafa óvinina alveg tölvugerða,
vissi ég strax við undirbúning að ég vildi heiðra
tilfinninguna sem leikararnir í Sleestaka-búningunum vöktu.
Við unnum því með Spectral,
frábæru gervahönnunarfyrirtæki sem hefur unnið mikið
við Hellboy, Hellboy ll, og Mike Elizalde hafði líka staðið sig ótrúlega
í Pan's Labyrinth.
Þar var Sleestaka-búningurinn hannaður.
Crash McCreery, frábær teiknari og veruhönnuður vann með mér
við skissur eftir minningum mínum.
Þetta er því nákvæmara en upprunalegu Sleestakarnir.
Ef maður lítur nú á þá búninga líkjast þeir víðum náttfötum.
En Spectral gerði þetta.
Þar sem Enik þarf að tala varð hann...
Ég vildi ekki bæta talinu inn síðar
heldur nota alvöru leikara. John Boylan, kanadískur leikari,
skellti sér í búninginn með gríðarþungan vélstýrðan haus.
Atriðin með Enik eru í raun brúðuleikur.
Brúðustjórnandi stýrir hreyfingum
í takt við leikarann. Vel gert
en erfitt í framkvæmd.
Rick Marshall ögrar Will Stanton með líkaninu sínu.
Mér finnst frábært að það...
Þetta er svo lúðalegt. Tveir náungar að rífast um
líkan hvors er betur gert, þetta gladdi okkur mikið.
Þótt áhorfendur hlæi ekki höfðum við mjög gaman af þessu.
Bo fannst hann þurfa mun svalara,
vandaðra líkan en Rick Marshall hefði getað búið til á þeim tíma.
En það atriði flytur okkur í atriðið á ruslahaugnum.
Ein af mínum fyrstu minningum
er að fara í bíó í dalnum
í lok 7. áratugarins til að sjá Beneath the Planet of the Apes.
Allar apamyndirnar
sem 20th Century Fox gaf út á 7. og 8. áratugnum
heilluðu mig.
Sérstaklega sú mynd þar sem,
fyrir þau ykkar sem muna það ekki, var árekstur
leifa af farartækjum 20. aldarinnar
og menningar og menningarmuna.
Það var líkt endi fyrstu Planet of the Apes-myndarinnar
þar sem frelsisstyttan var grafin í sandinn,
í annarri myndinni var það óljósara.
Þegar við hönnuðum þetta tapað-fundið á alheimsmælikvarða,
eins og persóna Wills lýsir því, vissum við...
Í fyrstu ræddum við Bo um eitthvað í líkingu við skrýtna hindranabraut
sem innihéldi stóra, einfalda hluti úr menningu okkar,
úr mismunandi tíma í sögu okkar, sögu annarra samfélaga.
Þess vegna er þessi fljúgandi diskur
sem sést grafinn í eyðimörkinni bráðlega.
Við vildum hafa stóran, flatan
leikvöll, ef svo má segja.
Það hefði mátt vera fótboltavöllur eða eitthvað annað
þar sem hægt væri að hafa eltingaleikinn sem nú er að byrja
af því að Rick Marshall var svo vitlaus að reyna að dulbúa sig
með risaeðluþvagi og það fer úrskeiðis hérna.
Við ætluðum að hafa...
Við kölluðum það Children of Men-atriðið okkar,
þar sem aumingja Rick Marshall er eltur.
Við ætluðum að hlaupa með tökuvél sem haldið yrði á.
En það gekk aldrei upp. Við Bo áttuðum okkur á því
að við vildum umhverfi sem leyfði okkur að einfalda
þessa hluti en hafa landslagið samt afar framandi.
Þá mundi hann eftir ótrúlegum stað sem kallast Trona-tindarnir
sem hann sá áður fyrr eða var bent á af öðrum hönnuði
á einhverjum tímapunkti.
Þetta eru skringileg setlög sem mynda hóla
og minna næstum á skrýtna útgáfu af Monument-dal.
Þetta er þornaður vatnsbotn svo þessir hólar eru til í alvörunni
en ekki fljúgandi diskurinn. Staðurinn bauð upp á rými
fyrir þetta Road Runner-skot sem sést núna,
þar sem ég gat notað ótrúlega dýpt
á milli aumingja Ricks Marshall, sem er eltur af þessum náungum,
og Holly og persónunnar Wills
sem hafa eðlilega hlaupið burt frá þessum náunga
sem lyktar af þvagi og verið er að elta.
Og það leiddi okkur að tindunum.
Svo við urðum að ákveða hvaða hluti, eins og Urban Outfitters-búðina
þar sem Will þykist vera gína en sleppur ekki.
Við gátum valið hvað við notuðum svo hér sést
bygging sem leikmyndadeildin reisti, sem var snilldarlegt.
Þetta var fráhrindandi landslag.
Bitinn úr Berlínarmúrnum er ekki þarna.
Ekki heldur, merkilegt nokk, tollskýlið.
Þetta var tölvugerður hlutur sem hann hljóp framhjá
en því miður er Hummerinn raunverulegur.
Ég óska þess að svo væri ekki þegar ég sé þá á hraðbrautinni.
Við völdum það sem við vildum koma með. Við komum með Hummerinn.
Við komum með og reistum Urban Outfitter-búðina
svo Will gæti leikið í henni.
Svo notuðum við einnig
þessa fínu valslöngvu sem nýtist í næsta atriði.
En annað sem sést, fyrir utan það sem ég nefni,
er sett inn með tölvutækni.
Þetta fallega umferðarmerki frá Tókýó
og auðvitað litlu risaeðlurnar.
Auk meirihlutans af brakinu
sem sést hér eins og leifar af rjómaís.
Magnað. Ég skal reyna að tala skýrt
um það sem var gert með tölvutækni í myndinni.
En nú er að koma...
Þessi Bob's Big Boy er raunverulegur,
leikararnir eru raunverulegir, enginn hlutanna í forgrunninum...
Þetta er alvöru... Þarna. Ég er mjög stoltur af þessum hlut.
Gamall kynnisferðavagn Universal-myndversins frá 8. áratugnum,
þegar ég var í miðskóla og vann við kynnisferðirnar
og leiðbeindi gestunum.
Við fundum engar ljósmyndir. Ég trúði því varla.
Loks fundum við gamlan bækling
svo góða fólkið á Rhythm & Hues gat hannað vagninn.
En allt annað sem sést hérna
er tölvugert, fyrir utan leikarana og valslöngvuna.
Ég vildi virkilega...
Aðalhugmyndin hafði verið að nota tölvutækni sem minnst.
Risaeðlurnar, hins vegar...
Hér varð breyting frá upprunalegu þáttunum.
Eins og áður sagði vildi ég ekki
gera nokkurs konar átta mínútna grínatriði
og við höfðum þegar gert
fallegt atriði þar sem tekinn var rammi fyrir ramma
eins og Phil Tippett ætlaði að gera í fyrstu Jurassic, einn ramma í einu...
Veit ekki hvort við hefðum farið alla leið
og notað brúður í nærmyndirnar eins og Sid og Marty gerðu. Það var hugrekki.
En mér fannst samt
að maður skildi aldrei hve mikið var í húfi,
þannig að þegar Rick Marshall tekur þá fáránlegu ákvörðun
að saka T-Rex um að hafa heila á stærð við valhnetu,
taldi ég að það yrði mun fyndnara
ef skepnan virtist virkilega hættuleg og raunveruleg.
Við notuðum það sem er til nú á dögum.
Það þýddi að hönnun Fúla og flugeðlunnar sem nú sést,
sem auðvitað...
Hér heyrist aftur dásamlega melódían úr A Chorus Line.
Við lögðum hart að okkur við hljóðið,
láta lagið úr Chorus Line deyja út í fjarska.
Andy Nelson, hljóðmeistarinn, og Richard King, hljóðhönnuðurinn,
eyddu miklum tíma í að ná þessu. Ég hlæ einna mest að þessu í myndinni.
Nú aftur að... Ég læt vita.
Raunverulegur Cadillac.
Raunverulegar hátalarastangir.
Raunveruleg ruslatunna, tölvugert tjald fyrir bílabíó,
tölvugert bílabíó þar sem er verið að sýna 2001
sem gæti passað við 1968.
En risaeðlurnar, Fúli, voru áskorun.
Þetta er risaeðla sem,
ég tel að ef við hefðum gert það sem orðið er algengt,
sem er að manngerva eðlurnar og hafa þær sætar,
hvort sem það væri beinagrind eða tölvugerð eðla að berja halanum...
Ég hafði ekki áhuga á því. Jafnvægið hjá Rhythm & Hues...
Bill Westenhofer, yfirmaður myndbrellna, var með erfiða kröfu.
Þeir þurftu að geta myndglætt T-Rex
sem átti að haga sér eðlilega,
við vitum lítið um það en teljum okkur vita það
vegna þess sem við höfum séð
í Jurassic-myndunum.
Við teljum okkur vita hvernig eðlan hagar sér í náttúrunni
en hún varð að búa yfir gáfum.
Svo þegar Marshall skapar sambandið,
sem í mínum huga varð að Moby Dick. Ég hef sagt fólki
að myndin sé eiginlega Moby Dick. Will er í hlutverki Ahabs
og þarna er T-Rex í staðinn fyrir stóran, hvítan hval.
Til að það tækist þurfti að finna jafnvægi
og ég tel að það hafi tekist frábærlega.
Það er eitt af því sem ég er stoltur af við brellurnar í myndinni.
En alltaf þegar hægt var, og þá áskorun elskaði Bo,
slepptum við tölvubrellunum.
Svo við... Hér er endir á atriði á sviðsmynd
sem við hönnuðum í líkanastærð.
Margir hönnuðir nú á dögum
vinna ekki lengur með áþreifanleg líkön.
Eða skissur. Allt er í tölvunni.
Bo heldur sig við gamla og frábæra aðferð,
skissar allar sviðsmyndirnar fyrst upp, allt frá hinum dularfulla helli Djöflagljúfurs.
Ástæða þess hve persónuleikinn er góður er það hve ótrúlega líkt
það er fyrstu skissum Bo.
Sama gildir hér. Hugmyndin að búðum að næturlagi milli trjánna
kom til af því að við vildum hafa hópinn í umhverfi
sem var stórbrotið
en samt koma til skila að hópurinn var kominn saman við varðeld
og Bo teiknaði upp ótrúlega mynd
af trjástubbi og hópnum hjá.
Nú förum við aftur á svið 27.
Nú erum við á öðru laginu þar sem vatnið var farið
og við vorum í...
Mörg tré. Öll trén sem sjást eru á sviðsmyndinni
og dýptin er til staðar á sviði 27.
En þegar skotið er í hina áttina og tunglin þrjú sjást
ásamt vatninu í fjarska, það er ekki þarna og...
Þannig var verkið fyrir Rhythm & Hues,
að lengja sviðsmyndina
og reyna að halda umhverfinu áfram eins og hægt var.
En þetta virtist vera fullkominn staður
til að koma aftur með vin okkar Rick Marshall,
sem hafði stungið alla af.
Nú komum við að öðru lykilatriði úr upphaflegu þáttunum
sem ég vildi tengja myndinni á áhugaverðan hátt.
Það var óskiljanlega notkunin á banjói í Land of the Lost-þáttunum.
Maður hlustar á upphafslagið,
sem Wesley Eure syngur,
og undir er leikið á banjó.
Oftast þegar tónlist heyrist í Land of the Lost-þáttunum,
þáttum sem snúast um ævintýri, spennu og vísindaskáldskap,
er banjó. Engin ástæða. Alls engin góð ástæða fyrir því.
Eins og Sid og Marty muna vel
notaði ég fyrsta tækifærið mitt til að tala við þá
um þættina til að spyrja:
"Hvað var málið með þetta banjó?"
Og Sid... Hér elskar maður snilld og sakleysi skapandi hugar,
sýnir hvernig þættir eins og Pufnstuf, Sigmund and the Sea Monsters, Lidsville,
og Land of the Lost gátu orðið til.
Án nokkurrar kaldhæðni sagði Sid
að við undirbúning kynningarþáttar fyrir Land of the Lost
hafi hann farið á frumsýningu Deliverance.
Maðurinn sér allt. Hann fór á frumsýningu Deliverance
og honum fannst banjóið bara vera frábært hljóðfæri
til að nota í undirleik.
Ég gapti og mér fannst það frábært.
Hann hafði ekki áhyggjur af öðrum, truflandi undirtónum þess
að nota eitthvað úr Deliverance
og þetta setti hann í sjónvarpsþætti fyrir börn.
Gott hjá honum. Það þýddi að þetta yrði að vera í myndinni.
Svo þegar kom að kynningarstefinu sjálfu,
því ég vissi að harðir aðdáendur myndu vilja hafa stef,
sagði ég: "Látum Rick Marshall nota stefið
"til að biðja afsökunar."
Svo hann kemur hér, þykist hafa samið lagið.
Og hvernig gerir maður það fyndið?
Með því að láta hann verða fyrir árás
frá stórri moskítóflugu sem sýgur úr honum blóðið.
Lífsspeki okkar í myndinni er að nota þessa frábæru hluti
en snúa þeim upp í furðulegt grín.
Þetta atriði held ég mikið upp á
vegna þess. Þetta er blanda af því sem var og því sem er,
og hvernig hneykslar maður áhorfendurna?
Að sýna stóra blóðsekkinn var ein aðferð
og hér er önnur.
Þegar ég undirbjó þetta skot,
þetta var 14 millimetra skot upp á við á Will Ferrell að koma í rammann.
Hvaða leið væri betri til að sýna hryllilegt sár
frá nóttinni áður en með því að hann teygði úr sér?
Frekar en að klippa fór Will bara að snúa sér.
Ég var á tökuvélinni og emjaði af hlátri.
Atriði fyrir áhorfendur sem ég held mest upp á.
Án þess að sýna nokkra þreytu eftir nóttina
skiptum við frá stefi Land of the Lost-þáttanna
til þess sem gæti orðið síðasta notkunin á Chorus Line-brandaranum.
Uppgötvunarferlið við gerð handrits
er ekki ólíkt uppgötvanaferlinu hjá leikstjóra.
Maður verður að vera opinn fyrir hugmyndum.
Þær eru eins og fiðrildi.
Og ef maður nær einu í háfinn sinn
þarf að leyfa því að fara þangað sem það vill.
Allt þetta atriði sem nú kemur stafaði af:
"Allt í lagi, hvað með lagið úr Chorus Line?
"Hvað með stund hans þar sem flugeðlan..."
Þegar Marshall segir: "En ömurlegt," því flugeðlan,
einmitt þegar þau telja sig hafa náð hraðeindamagnaranum
er flogið burt með hann. Við hugsuðum:
"Hvað myndi risaeðla gera við þetta?"
Ein þeirra át þetta, vígeðlan Alice sem sprakk í loft upp.
Við hlógum og veltum fyrir okkur:
"Hvaða hryllingur getur fylgt því
"að flugeðla tæki tækið?" Þá datt okkur í hug
stór barnatalstöð. Til að róa barn.
Ég á 4 ára barn og annað 8 ára
og eitt sem mér fannst alltaf spaugilegt og stundum fáránlegt
voru barnatalstöðvar með tónlist sem kostuðu mann mikið
eða maður fékk að gjöf.
Tækin biluðu alltaf.
En þau spiluðu lög sem ýmist átti
að spila fyrir ófætt barn í leginu...
Barnið fæddist þá og kynni að meta Bach eða Mozart.
Eða þegar börnin eru lítil og í herberginu sínu.
Við hugsuðum: "Frábært, en fáránlegt.
"Þetta er á seyði. Þetta er..."
"Flugeðlan, flugeðlumamman tók þetta
"og notar það í þeim tilgangi."
Það leiddi til: "Hver bjargar því?"
Will Stanton stingur af. Rick Marshall verður að sækja það
og auðvitað ákváðum við að staðurinn yrði of heitur
til að hann kæmist þangað örugglega
nema hann fækkaði fötum
og líktist að lokum sígauna í Chorus Line.
Ég hef verið spurður: "Eru þessi fínu dansspor
"tekin úr upprunalegu A Chorus Line?" Almáttugur, nei.
Langt í frá. Svona ímyndar vísindamaður sér
að sígauni í Chorus Line myndi haga sér.
En hér gerði Mark Bridges, búningahönnuður, nokkuð snjallt.
Eitthvað líkt hraðeindamagnaranum átti að koma frá raunverulegum hlutum,
við vildum að Chorus Line sæist á fötum,
á fötum Ricks Marshall.
Eina svindlið var nærskyrtan
sem var ekki þarna í atriðinu á undan.
En allt annað...
Hann hannaði öll fötin með þetta atriði í huga,
vissi að þegar skálmar yrðu brettar upp
myndu sjást sokkar sem í réttri lengd
myndu líkjast legghlífum.
Og þetta er skýluklútur Wills Stanton, sem Marshall fékk,
og stíllinn minnir auðvitað á byrjun 9. áratugarins.
Chorus-sígaunaklútur. Svo að...
Það leiddi til þess að þegar iPodinn bilaði
yrði hann að syngja þetta.
Mikilvægara var að þegar við völdum lag
úr ótal góðum lögum,
vissi ég að Chaka þyrfti að koma öllum á óvart í lokin með einsöng sínum.
Hann yrði að geta sungið það og komið öllum á óvart,
þess vegna völdum við Chorus Line.
Okkur fannst ótrúlegt að hann skyldi loks syngja þetta.
Þann dag... Upphaflega
töldum við að hann myndi syngja þetta
með dásamlegum Pakuni-hreim sínum.
En Jorm fékk frábæra hugmynd sem var:
"Á ég ekki bara að syngja eins og ég því það verður enn furðulegra?"
Það virtist vera hrein snilld.
Svo hann söng það bara.
Hann viðurkennir að vera lítill söngvari,
fékk þjálfun í viku
því að hann var svo hræddur
en mér finnst hann standa sig vel. Svo lét ég hann gera aðeins...
Í lokin, bara svo allir vissu
að þetta var Chaka.
Eitt af því fyndnasta í myndinni
og hinn raunverulegi ávöxtur þess brandara.
Sem leiddi okkur svo á uppáhaldssviðsmynd mína í myndinni.
Þetta er mótelssviðsmyndin. Það sem þið sjáið,
fyrir utan fyrsta skotið með eldfjallinu
sem við blönduðum tunglunum, þetta er...
Allt sem sést hér er raunverulegt.
Rykið sem sést í fjarlægð á bak við Önnu
réttlætti ég með því að kalla það storm.
Reyndar er verið að keyra einhvern aftur í búðirnar
en það á enginn að vita.
Þessa sviðsmynd byggðum við nálægt Trona-tindunum.
Þar eru skrýtnar saltsléttur þar sem er grafið
og síðan framleitt bórax í garðinum við Trona.
Þau ykkar sem kaupa inn og þrífa
og kaupa stundum bórax, héðan kemur það.
Við Bo vorum í athyglisverðri klípu.
Við vildum hafa einhvern fögnuð
eftir að hópurinn finnur loks hraðeindamagnarann
og fólkið veit að það kemst heim.
Við vildum hafa fögnuð
og dag einn við skriftirnar
tókst okkur að láta Chris Henchy hlaupa burt
því hugmyndin var: "Frábært, þau fara upp á gíginn
"og ná magnaranum. Hvað þurfa þau þá?
"Þau þurfa fullkomna Club Med-stund."
Eða, eins og Will Stanton segir, Sandals Resort hótelið.
Okkur langaði að hafa Blue Lagoon-atriði
því vinur okkar Chris Henchy er giftur Brooke Shields.
Hann heyrði þetta og varð að fara fram.
Það var hugmyndin, þau áttu að fá ótrúlega paradís
og verða blindfull þar, eins og er að gerast núna,
þökk sé Chaka sem leiðir þau af réttri braut
með því að gefa þeim margala-safa.
Og Daniel Lupi, framleiðslustjórinn, sendi menn af stað
til að leita í Mexíkó og á Hawaii.
Eins og Danny McBride sagði voru verðlaunin í lokin
ótrúlegir dagar á framandi stað.
Frábært að enda myndina þannig, sitja í paradís í nokkra daga,
fíflast, þykjast detta í það, frábært alveg.
Við athuguðum kostnaðinn við þetta
og þótt ég reyndi að réttlæta allt saman
var það afar erfitt.
Það sem skiptir máli fyrir leikstjórann
er að huga að kjarna sögunnar.
Hvað átti þetta atriði að gera fyrir okkur?
Þetta átti bara að vera bakgrunnur
fyrir fólkið á meðan það datt í það.
Umhverfið skipti því ekki máli.
Ef maður hefur alist upp
í suðurhluta Kaliforníu fer maður að hugsa
um fólk sem fer í hálfan eða heilan sólarhring
á fallegan stað eins og Las Vegas,
hrynur í það og kemur svo aftur.
Í þeim þankagangi vorum við Bo að ganga um Trona-tindana
og sáum marga hluti
sem við vildum hafa í ruslahaugsatriðinu.
Skyndilega litum við hvor á annan og vissum hvað þurfti.
Við sögðum: "Þau þurfa bara árans sundlaug.
"Það getur verið léleg Doughboy-sundlaug.
"Eigum við að hafa þetta ófullkomið mótel
"sem greinilega hefur hrunið í land hinna týndu?
"Það nægir fyrir fólkið á þeim tímapunkti. Það væri fullkomið."
Og það gerðum við. Bo teiknaði upp mótel
og fór í gegnum vörulista til að kaupa
tilbúna sundlaug.
Svo lét hann verkfræðinga reikna út
hve djúpt þurfti að grafa á tökustaðnum.
Svo hannaði hann þetta neonskilti. Ég elska þessa sviðsmynd.
Og hann gerði nokkuð stórsnjallt fyrir mig, ég vissi að ég vildi...
Eftir þessa óraunverulegu árás risakrabbans
vissi ég að ég vildi að þau röltu frá mótelinu
fyrir þennan lautartúr sem ég vildi hafa
og sæju þessa slóð af margala-hýði sem lægi aftur að mótelinu.
Þetta var svona atriði
þar sem fólk verður fullt og fer út á bílastæðið
og fer aldrei af bílastæði hótelsins alla nóttina.
Auðvitað hafði ekkert okkar gert það en við höfðum heyrt af svona löguðu.
Ef vel er að gáð má sjá
að neonið er aftan á stöfum mótelsins.
Yfirleitt væri neonið framan á
en svona vinna frábærir hönnuðir.
Hann gerði þetta. Ég vildi hafa atriðið við sólsetur.
Það var áskorun því við urðum að flýta okkur
frá ruslahaugsstaðnum,
Dion Beebe og hans fólk varð að vera tilbúið að skjóta þetta við sólsetur.
Það veitti mér innblástur
til að hafa tökuna svona langa
auk þess sem þeir fengu tækifæri til að spinna.
Allt sem sést í atriðinu er spuni.
Það eina sem við höfðum upphaflega
var byrjunin á því þegar Rick Marshall biður Chaka afsökunar
fyrir að hafa komið illa fram við hann allan tímann.
Það leiddi til þessa spuna sem var algjör snilld.
Hér er Danny McBride að mana þá í tungukoss
og Will Ferrell, sem Marshall, sér enga ástæðu til að taka laun fyrir það
svo lengi sem þeir hlæja ekki.
Tveir tökur. Ég hljóp til að ná þessari nærmynd.
Og þessi nærmynd sem þarna sást
segir sitt um ferlið við lok eftirvinnslunnar.
Sólin sést í nærmyndinni
og þegar ég hljóp til baka hafði sólin sest á bak við fjall.
Steve Scott, frábæri litarinn minn
hjá EFILM, þar sem stafræna vinnslan mín fer fram,
tók logandi sólina úr nærmyndinni
og tókst að fara inn, hjá EFILM, og setja hana stafrænt inn.
Engin flókin tölvuvinnsla,
engu bætt við brellukostnaðinn, sólin bara sett inn.
Og ég held upp á þetta atriði. Gamla tæknin notuð.
Ekki bara eins og Land of the Lost heldur fyrir alla aðdáendur Harryhausen,
ef þið hafið ekki séð Mysterious lsland verðið þið að bæta úr því.
Við fengum hugmyndina að árás risakrabbans
frá alvarlegu spennuatriði í Mysterious lsland.
Jæja, þarna fer hann.
Loks kemur að stúlkunni sem brátt lendir í háska,
sem hefur rekist á sannleikann um svik vinar okkar Eniks
og það var að Zarn var í rauninni góð persóna.
Ef þið hafið ekki þegar heyrt það
var Leonard Nimoy svo góður
að tala fyrir Zarn.
Leonard þekkti ekki upprunalegu þættina.
Ég stóð mig að því að biðja hann afsökunar
þegar ég reyndi að útskýra flækjurnar í vísindaskáldskapnum
í sambandi við persónu hans og aðrar.
Svo leit ég á andlit mannsins, þar sem við sátum á hljóðupptökusviðinu,
og hann var alveg afslappaður og sagði: "Aha,"
og þá mundi ég um hvern var að ræða.
Mann sem, viku eftir viku í Star Trek,
heyrði líklega ótrúlega flóknar sögufléttur
og kippti sér ekki upp við það. Jæja, hann var snillingur,
kom og gerði þetta fyrir okkur.
Þar með höfðum við uppgötvað Zarn,
og til virðingar við vin minn Alfonso Cuarón
þurfti ég að skapa ímynd ólifnaðarins
og þess vegna er þetta skot ofan frá af þeim þremur við laugina
sem við kölluðum Y tu mamá también-skotið okkar.
Mér finnst Mark Bridges hafa skapað
fullkomna stærð á mótelhandklæði
til þess að hylja þá mátulega.
Nú sjáið þið... Hér er nokkuð forboðið.
Maður hefði aldrei rekist
á Sleestaka-ástaratriði í upprunalegu þáttunum
en einhvern veginn hljóta þeir að hafa fjölgað sér.
Þeir eða þær eða bæði.
Og til að strákarnir okkar geti bjargað Holly
og átt atriði í anda Galdrakarlsins í Oz þegar þeir fara í dulbúning,
unnum við aftur á bak og skildum
að einhvern veginn þurfa þeir að komast yfir Sleestak-hami
og það leiddi til þess að Sleestakarnir færu úr hamnum við kynlíf.
Já, algjörlega. Eðlur í gegn.
En til að nýta sviðsmynd á einfaldan hátt
fyrir Sleestaka-ástaratriðið breytti Bo
því sem við kölluðum heimahellinn í það sem við kölluðum ástarhellinn.
Það sem þið sáuð þarna, sviðsmyndin með stóru kristöllunum,
var sama sviðsmynd og við höfðum notað fyrir heimahellinn.
En ef þið skoðið vandlega sjáið þið
að lögun hellismunnans
hefur verið breytt í stórt hjarta
til heiðurs því sem gerist þar.
Það leiddi til fjórðu útgáfunnar af sviði 27.
Nú erum við í Hauskúpusafnsatriðinu
og veggurinn í bakgrunninum
er eins og úr osti
og þessar byggingar voru byggðar á...
Við Bo skoðuðum ljósmyndir frá Brasilíu,
myndir af frábæra, skrýtna, útópíska arkitektúrnum í Suður-Ameríku
sem aldrei hefur verið kláraður
en samt eru byggingarnar ótrúlegar
og okkur þótti þær benda til gáfaðs kynþáttar úr framtíðinni
sem við skiljum svo að er reyndar gáfaður kynþáttur úr fortíðinni.
Enik hefur auðvitað svikið vini okkar og er sekur um
að hafa eyðilagt gamla siðmenningu áður en hann var fangelsaður árum saman.
Það er því arkitektúrinn sem þið sjáið.
Það var síðasta endurnotkun á sviðsmynd
og svo Hauskúpusafnið sjálft,
þessi dásamlegi pyttur sem á að innihalda guð Sleestakanna,
allt þetta var gert tilbúið eins fljótt og hægt var
af fólki Johns Dexter.
Þeim sem þekkja ekki gömlu Land of the Lost-þættina
finnst þetta kannski líkjast Musteri óttans.
Ég myndi frekar segja að Musteri óttans líkist
frábærri sviðsmynd Sids og Marty af Sleestaka-guðinum.
Snemma í þáttunum var mikil hætta
þar sem Sleestakarnir náðu Marshall-krökkunum
og létu þá hanga yfir glóandi pytti
þaðan sem heyra mátti hljóð skepnu
sem þurfti að fóðra, og henni var lýst sem guði Sleestakanna.
Við fengum aldrei að sjá hann.
Enn skemmtilegra var þegar Rick Marshall, faðirinn,
berst við Sleestakana og fellur í pyttinn,
pytt Sleestaka-guðsins,
þurri ísinn sem huldi pyttinn var ekki nógu djúpur
og maður sá hann skoppa
á teygjanlegu efni líku trampólíni
sem átti að stöðva fallið. Algjör snilld.
Ef þið hafið mynddiskana, lítið á þátt sem heitir "The Sleestak God",
sjáið Rick Marshall falla og svo skoppa aðeins
upp um ísinn. Það er frábært.
En það var... Fyrir mig var það
fyrirmynd sviðsmyndarinnar, eins og Hauskúpusafnið
í upprunalegu þáttunum. Hauskúpusafnið var eins og skrýtin véfrétt,
úr höfðum aldraðra, snjallra Altrúsíubúa, fólki líku Enik,
og augu þeirra lýstust upp og djúp rödd heyrðist
og útskýrði fyrir Rick Marshall
af hverju hann og fjölskylda hans væru að brjóta reglurnar
og ættu ekki að fara heim
og búa til rifu í rúm og tíma.
Svo ég tali um eitt lykilatriði sem við völdum
hafði ég mjög gaman af því
að með Enik tókum við persónu sem var í besta falli siðferðislega óræð.
Í upprunalegu þáttunum var Enik eini gáfaði Sleestakinn sem þau hittu.
Í fyrsta þætti sínum útskýrði hann að hann kæmi úr framtíðinni
og væri jafn týndur og þau,
hefði dregist í þessa hringiðu sem var land hinna týndu
og vildi komast heim.
Hann fór að rífast við unga persónu Wills
um hver fengi að nota kristalsfylkið til að koma þeim heim.
Persóna Eniks er afar yfirveguð,
er sama um Marshall-fjölskylduna, vill sjálfur nota tækið.
Togstreita fylgir. Þau brjóta hlut sem hefði hleypt þeim burt.
Þannig var persóna Eniks.
Hann sást nokkrum sinnum aftur í þáttunum
en mér fannst hann alltaf vera sjálfselskur og pirrandi.
Við ákváðum því... Notum það sem grunn.
Í upprunalega þættinum varð hann hissa er hann komst að því...
Hann var ekki frá framtíðinni. Hann reyndist vera frá fortíðinni.
Honum til undrunar hafði siðmenning hans eyðilagst
og Sleestakarnir voru framtíð hans.
Þeir voru ósiðmenntaðir afkomendur kynþáttar hans.
Það gerði hann leiðan að sjá að menning hans endaði svona.
Við notuðum það í sögunni og það leiddi til þess að Enik
virtist vera bandamaður
sem gat nýtt sér þá örvæntingarfullu löngun dr. Ricks Marshall
til að vera álitinn gáfaður og notað það svo gegn þeim.
Zarn var ekki frá Altrúsíu í upprunalegu þáttunum.
Hann var ótrúlegt Lite-Bright-sett sem gat hreyft sig.
Geimvera sem hafði einnig brotlent í landi hinna týndu.
Annar sjálfselskur. Dásamlegar persónur sem Krofft-bræðurnir sköpuðu.
Hann hafði ekki áhuga á að hjálpa Marshall-fjölskyldunni,
vildi bara fara heim á geimfari sínu.
Við notuðum það og létum Zarn vera persónuna
sem virðist hafa illa áætlun
en í betra samhengi sést að hann er þarna til að hjálpa þeim.
Við vissum líka annað.
Eftir að hafa verið skilin ein eftir,
eftir að Enik tók hraðeindamagnarann, þurfti að koma endir á Moby Dick-söguna.
Þetta einvígi í sögunni.
Og aftur stingur Will Stanton af frá Marshall.
Það er alltaf verið að svíkja hann.
Ég vildi að hann hefði eitt áhald, eins konar skrautsprota
sem Sleestakarnir sem lentu í pyttinum skildu eftir,
þann dag sagði ég við Will:
"Berðu þetta bara af, svona."
Þetta er svo klént og við skellihlógum en ég elska að sjá hann með þetta.
Við töluðum um...
Fyrir mér líktist þetta því þegar Martin Sheen kemur upp þrepin
í lok Apocalypse eftir að hafa drepið Kurtz og...
Allt þetta atriði er alveg fáránlegt
og þetta er frábær myndglæðing
hjá Rhythm & Hues við Fúla.
Í minni útgáfu er augnablik þar sem sprotinn heldur áfram
og Rick Marshall heldur að hann sé
ótrúlega leikinn með stafinn
og reynir að snúa honum en þá er hann sleginn úr höndum hans.
Að lokum verður hann að reiða sig á vini sína
og lélegu flugeldana þeirra.
Hér eru verðlaunin þau að þarna er steingervingurinn
sem Holly sýndi honum í byrjunaratriði þeirra.
Við töluðum um
að við hunsuðum ekki alveg skrýtna vísindaskáldskapinn sem fór heila hringi
í þáttunum
og þarna vottuðum við því virðingu.
Þetta var þó mikið rætt og fólk sagði:
"Munu áhorfendur skilja það? Eða ekki?"
"Gefið áhorfendum tækifæri
"til að sýna að þeir eru skarpir."
Skiptir engu þótt enginn hafi náð því
en ég naut þess að við fórum með ævintýri Ricks Marshall í heilan hring
með því að sjá kveikjarann hans í steininum.
Hér eru önnur verðlaun, dásamlega hvatningarveggspjaldið:
"Ef þú nærð því ekki er það þín vök."
Það sem við Will Ferrell hlæjum enn að er:
"Hvert heldur Rick Marshall að hann sé að fara?"
Ef honum hefði tekist að stökkva yfir Fúla hefði hann lent
í Hauskúpusafninu, guðapytti Sleestakanna.
En svo langt kemst hann ekki. Fúli gleypir hann.
Enn hlæ ég að því, líka þegar McBride...
Viðbrögð McBride, ef þau eru skoðuð hægt...
Nú skal ég láta ykkur fá verkefni.
Ef þið farið á YouTube
og flettið upp myndbandinu sem kallast Two Girls One Cup
og skoðið svo tengt efni munuð þið sjá
fólk sem myndaði sjálft sig
við að horfa á alræmda myndbandið Two Girls One Cup,
þið sjáið viðbrögð margra
sem eru eins og þið sáuð Danny McBride gera þarna,
þegar hann sér Marshall gleyptan.
Daginn er við vorum að skjóta atriðið
heyrði ég öskur frá förðunarvagninum að morgni.
Konurnar í förðun og hárgreiðslu öskruðu.
Ég gekk inn og McBride emjaði af hlátri.
Hann var með fartölvuna sína og sýndi konunum þetta myndband
og ég get bara sagt
að myndbandið er af tveimur stúlkum að borða nokkuð sem ekki á að borða
og kemur úr líkömum þeirra, þeirra eigin úrgang.
Myndbandið er frægt.
Sjálfur tel ég þetta ekki vera raunverulegt
en fólk hefur samt myndað
viðbrögð sín þegar það horfir á þetta.
Danny sýndi ein viðbrögð sem ég skellihló að og sagði:
"Þetta er verkefnið þitt.
"Hermdu eftir viðbrögðum þessa náunga."
Þarna fenguð þið dálitlar upplýsingar
um vafasama leikstjórn en ég skellihlæ enn að þessu.
Yndislega fótboltabullan okkar, Holly Cantrell.
Frábært að konan á erfitt með að hemja reiði sína
og Anna Friel hafði gaman af því.
Það leiðir til atriðis þar sem við fáum ekki bara að njóta þess ómögulega,
sem er að vinur okkar Rick Marshall kemur aftur
á baki T-Rex og þarf að útskýra það,
heldur fáum við einnig frábæra tónlist. Tónlist Michaels Giacchino
sem ég er stoltur af. Hann notaði andann úr frábærri tónlist Jerry Goldsmith,
tónlist Lalo Schifrin frá 7. og 8. áratugnum og bjó til þetta umhverfi.
En þegar við komum að þessu atriði, atriðinu sem ég elska,
fylgist með viðbrögðum McBride.
Hann horfir á og finnst það svo svalt,
eins og þetta sé flottur tölvuleikur,
það sagði okkur að þetta þyrfti að vera frá hans sjónarhorni.
Tónlistin varð að koma frá hans sjónarhorni
alveg til þess síðasta hérna, Fred Flintstone-taktanna.
Þá þurftum við að víkja frá hefðbundnu tónlistinni
og hér varð Will Stanton að vera í aðalhlutverki.
Ef maður sæti heima og hugsaði um tónlist við þetta atriði
hugsaði maður um þungarokk og það kæmu fáar sveitir til greina.
Með hjálp Josh Church,
meðframleiðanda myndarinnar,
og tónlistardeildar Universal
reyndi ég að ná til eins besta gítarleikara þungarokksins
og athuga hvort hann vildi hjálpa okkur með þetta.
Við leituðum því beint á toppinn.
Og það er Dave Mustaine í Megadeth.
Mustaine býr í San Diego, hugrekki og forvitni hans er aðdáunarverð.
Hann vissi ekki hvað um væri að ræða
en kom og hitti mig dag einn.
Seint í framleiðsluferlinu, áður en við lukum við myndina.
Ég sýndi honum myndina.
Við Michael hittum hann og svo hittumst við
í upptökuveri, Village Recording Studio í vesturhluta Los Angeles.
Hann var að ljúka við gerð nýrrar plötu
en var tilbúinn að koma einn dag
og við settum saman tónlistina fyrir Will Stanton
fyrir atriðið í lokin þegar Rick Marshall situr á Fúla.
Nú kemur í ljós að honum hafði verið skitið.
En fyrir ykkur rokkarana, þarna er Dave Mustaine, ykkar maður.
Og fyrir ykkur sem ekki hlustið á þungarokk,
þið voruð að hlusta á goðsögn án þess að vita af því.
Svo að...
Ég hef verið spurður um leikarana:
"Hvenær þurftu þeir að leika á móti tölvubrellum?"
Þetta er endir atriðis sem mér finnst frábært
hjá leikurunum þremur, fjórum með Jorma.
Því atriðið þar sem Rick Marshall forðast
að útskýra að risaeðlan hafði skitið honum
þýddi að hin tvö urðu að spyrja hann stöðugt.
Ég vildi hafa það í einni óklipptri töku
þegar Fúli reyndi að leiða þau í öryggi
aftur að mastrinu og við sjáum lokin á því núna.
Það þýddi að leikararnir urðu að umgangast hluti sem ekki voru þarna,
urðu að forðast útlimi Fúla,
kasta sér niður þegar Sleestaka var kastað yfir þá.
Sem leikstjóri verður maður að sjá allt fyrir sér
og reyna svo að deila því með leikurum
og tökumönnum
því allir verða í raun að sjá það sama.
Líklega var þetta hundraðasta takan hjá leikurunum
við að gera þetta og mér fannst það svo skemmtilegt.
Svo er það lokaatriðið á fja... masturssviðsmyndinni.
Elska þessa stund. Aðeins McBride hefði getað þetta.
"Misheppnað!" Frábær spuni hjá Danny.
Lokaatriðið í mastrinu,
átökin við að komast heim og sigra Enik
veittu visst tækifæri
sem við veltum fyrir okkur fram á síðustu stundu.
Dennis McNicholas, sérstaklega,
settist niður og skrifaði fyndnasta
og óeðlilegasta samtal myndarinnar.
Og það er á lykilstundinni
þegar Will Stanton ætlar að fórna sér
og eiga sígilt augnablik þess er fórnar sér.
Hann ætlar að verða eftir svo hinar hetjurnar geti farið.
Hér er tíminn að renna út,
gáttin að Palmdale er að lokast.
Þeir tala saman í atriði sem gæti verið tekið úr fræðslumynd fyrir börn
þar sem Will Stanton vill ekki missa tækifærið...
Textinn hérna er snilld.
Þetta var í handritinu.
Þetta var ekki spuni.
Allt sem ekki ætti að gerast á þessari stundu
undirstrikar bara betur hvaða atriði þetta eru í myndinni.
Við höfum bæði reynt að leika þau
og skemmt okkur við að tala um hve fáránleg þau eru.
Og þetta leiðir til síðustu setningar Wills:
"Þú værir ekki mennskur ef þú hræddist ekki." Almáttugur! Jæja.
Við skutum þetta og ég sneri mér að Will og Danny, og hugsaði:
"Almáttugur, þeir hjá myndverinu tryllast þegar þeir sjá þessar tökur."
En þetta er samt eitt af því sem ég er stoltastur af.
Hér virka brellurnar líka
þetta er frá öðru frábæru fyrirtæki...
Rhythm & Hues sá um meirihluta vinnunnar í myndinni
en við höfðum svo mikið að
við urðum að nota annað. Hammerhead er frábært fyrirtæki
sem sá um innviði mastursins. Og hér erum við aftur komin til Palmdale.
Þarna er Ernie eftir sem áður, náunginn þarna, blindfullur,
situr þarna með Sleestaka-grímu, þetta er Ben Best
sem semur stundum með Danny McBride og leikur stundum með honum,
var með honum í kvikmyndaskólanum.
Ben er barþjónninn í þáttunum Eastbound & Down
sem einnig er fíkniefnasali hverfisins.
Hann truflar þetta atriði á frábæran hátt.
Jafnvel rómantískt atriði í lokin,
hvernig er hægt að gera það en snúa út úr því, og hér
sést aftur hæfileiki Wills Ferrell til að...
Þessa setningu held ég upp á:
"Þú ert orðin falleg kona."
Þetta er ægilega klént og samantekt á kvikmyndinni.
Hér er tónlistin notuð eins og í alvöru andartaki
en í raun er maður líka að teikna
fullkominn hring utan um fáránleikann,
auk frábærra viðbragðanna sem Ernie sýnir.
Þetta leiðir svo til þess
sem mér þykja sætustu verðlaun myndarinnar.
Ég vildi ná þessari mynd
af persónu Dannys, Will, sem tók ákvörðun og er nú aleinn,
en ég elska það þegar hann tekur Chaka upp á axlirnar.
Þetta náðist við sólsetur við Dumont-sandöldurnar.
Svo skilur hann að... Trúin á...
Trúin á vini átti rétt á sér.
Sú staðreynd að Chaka er í raun prinsinn
og að hann leiðir stóran ættflokk.
Nú verður Will Stanton tekinn í guða tölu
og það gleður mig. Þetta er allt spuni frá Danny.
Allt sem sést núna átti að vera þannig
að Danny og Jorma kæmu upp á hæð og þá sæjust verðlaunin.
Danny fær mig til að hlæja.
Ég sá skrýtna mynd fyrir mér, að Pakuni-konurnar...
Þetta er á skrýtinn hátt tekið úr gömlum Twilight Zone-þætti.
Fegurð er í auga þess er á horfir. Auðvitað vissum við það
að Pakuni-konurnar sem Chaka hefur sagt vera ótrúlega ljótar
en hafa góðan persónuleika.
Við vissum að þær hlytu allar að vera
eins og Raquel Welch í 10 Million B.C.
Og þarna eru þær, hugrökku fyrirsæturnar í áfestum búningum
í steikjandi hita á Dumont-sandöldunum
að gera Danny McBride feiminn.
Sjáið náungann. Þetta var fyrsta takan.
Hann gat ekki haldið ró sinni.
Allir á svæðinu reyndu að vera svalir en urðu mjúkir.
Það leiðir okkur til atriðis
sem átti aldrei að vera í myndinni.
En eftir að hafa tekið fyrsta atriðið
með Matt Lauer
sáum við hve góður Lauer var.
Og fyrst þegar við prófuðum að sýna fólki myndina
var samkeppni þeirra tveggja
svo áhrifarík og ómaði alla myndina
eins og við heyrum hjá Rick Marshall þegar hann kallar glaðlega að
"Matt Lauer geti étið það sem úti frýs!"
Þetta virtist vera nokkuð sem við urðum að gera. Annað hefði verið bilun.
Ég hringdi í Lauer, auglýsingin okkar hafði þegar verið sýnd í Super Bowl.
Vinir höfðu hrósað honum og hann var svo almennilegur.
Var auðmjúkur. Hann sagði:
"Hvað sem þið viljið. Ekkert mál."
Í eftirvinnslunni tókum við upp þetta atriði
og snilldin hjá Matt Lauer er
að augnablikið sem er að koma, þegar myndinni lýkur,
þetta dásamlega augnablik þar sem hann stekkur á Will Ferrell, búmm!
Viðbrögð Wills eru raunveruleg.
Eftir aðra töku sagði Lauer við mig:
"Mér þykir þetta leitt
"en getum við gert þetta aftur? Ég var svo þurr í hálsinum."
"Auðvitað," sagði ég. Því atriðinu lauk ekki á því að Lauer stökk á hann.
Því lauk bara með bókinni.
Lauer lék atriðið
og, búmm, stökk á Will á meðan tekið var upp með þremur vélum.
Það er frábært. Viðbrögðin á andliti hans eru ekta.
Allur hringurinn farinn allt til enda,
til nafnalistans í lokin.
Ég hef ekki enn gert mynd með nöfnunum í byrjuninni.
Ég er á þeirri skoðun
að strax á að draga áhorfendur inn í söguna.
Ég kýs því að hafa nöfnin í lokin.
Þetta er annað skipti sem ég vinn með Axiom, frábæru fyrirtæki,
sem hefur hjálpað mér að ná niðurlagskaflanum sem ég vil.
Ég er svo hrifinn af þessum gamaldags myndskreyttu lögum
sem rifja upp staði og stundir í myndinni.
Svo notum við letrið úr Planet of the Apes.
Þetta er glæsilega gert hjá þeim
og sama má segja um framlag allra sem unnu við myndina.
Ég nefndi Dion Beebe áður.
Upphaflega var ætlunin
að vinur minn Janusz Kaminski og ég
gerðum okkar fyrstu mynd saman, það yrði Land of the Lost.
Þá ákvað sá sem hann vinnur fyrir, Steven Spielberg,
að gera eina mynd
fyrir verkfall höfundanna,
gera sem mest líka fyrir leikaraverkfallið.
Þá var ég að skjóta auglýsingu í fyrsta skipti með Dion Beebe.
Hann er frábær tökumaður sem vann við Collateral,
Miami Vice, Memoirs of a Geisha, sem hann fékk Óskar fyrir. Chicago.
Dásamlegur ástralskur tökumaður sem ólst upp í Suður-Afríku.
Við gerð auglýsingarinnar með Dion
varð ljóst að næsta mynd hans
með Rob Marshall myndi tefjast, svo ég sagði: "Viltu koma og gera þetta?"
Hann var frábær. Hafði aldrei gert neitt þessu líkt
en kom og var fullkominn samstarfsmaður.
Ég vil helst vernda það sem ég kalla fagurfræði kvikmyndaskólans
og það nær yfir samstarf við tökurnar
sem er kjánalegt, orkumikið og barnalegt,
án fordóma gagnvart þeim eldri
en með þeirri spennu
sem ég minnist úr kvikmyndaskólanum.
Maður vill ekki þreytt fólk sem hefur prófað allt áður,
situr bara og bíður þess að veitingarnar komi.
Það þoli ég ekki.
Allir verða að lifa sig inn í þetta.
Í flestum myndum mínum hef ég verið
svo heppinn að fá þessa samvinnu.
Ég leita hana uppi,
Dion kom úr kvikmyndaskóla og...
Frábær náungi að vinna með.
Við ákváðum að hafa þetta aukaatriði
fyrir þá sem horfðu nógu lengi,
höfðum alltaf haft það í huga að láta koma í ljós
að eggið sem Anna Friel kom með
var ekki risaeðluegg heldur Sleestaka-barn.
Þarna er Sleestaka-barnabrúða
sem hið góða fólk hjá Spectral bjó til.
Að sjá þetta skraut
minnir mig á það sem Bo Welch gerði.
Þetta er einföld, gleðileg
og myndræn samvinna sem maður vill eiga.
Hann kom fyrstur til liðs við mig og við höfðum hálft ár
til að velta fyrir okkur þessu umhverfi.
Ég hef tvisvar farið í gamla skólann minn til að kenna áfanga með konunni minni
um það sem við köllum list og raunveruleika samvinnunnar,
og hér sit ég og horfi á öll þessi nöfn
og það er ástæða þess að ég fór að kenna.
Því ég var í kvikmyndaskóla á 9. áratugnum.
Í kvikmyndaskólum getur maður trúað því
að það sé höfundurinn, leikstjórinn,
sem allt kemur frá, að allt sé hugarfóstur leikstjórans.
En konan mín sagði eitt sinn:
"Hvaða 350 manneskjur eru þetta þá í nafnalistanum í lokin?"
Ég kýs helst
að fá innblástur frá stórum hugmyndum,
geta vonandi verið leiðtogi
og fengið alla til að leggja sig fram við gerð myndarinnar.
Maður fær bæði hrósin og skammirnar.
Maður stendur eða fellur með verkinu.
En möguleika myndarinnar er aðeins hægt að nýta
ef allir eru orkumiklir og áhugasamir,
ef þið eruð enn að horfa þá er þetta hjarta og sál myndarinnar.
Gríðarlegt verk, risi, töluvert af tæknibrellum
sem gerðar voru í tveimur heimsálfum og...
Fyrir mig var það frábært
að fá að nota skapandi minningu
og nota það sem líklega fékk mig fyrst til að byrja að gera kvikmyndir
og fara í mitt eigið tímahylki með Will og Danny,
Önnu, Jorma, Jimmy Miller, öllu þessu fólki,
og búa til nokkuð fyrir samtímann
sem þó heiðrar æsku okkar...
Jæja, vonandi líkaði ykkur myndin og ég tala við ykkur seinna.
lcelandic